Ludzkość, przez wieku, największym i bezgranicznym zaufaniem darzyła znaki wróżebne oraz wróżby. Silna wiara i przekonanie, że nadchodzące wydarzenia można przepowiadać na podstawie znaków, była w rodzaju ludzkim powszechna od najwcześniejszych dni cywilizacji. 

Folklor każdej prawie rasy czy narodu dostarczył rozlicznych przykładów instynktownej wiary człowieka w znaki wróżebne. 

Każdy z nas odczuwa strach gdy przebiegnie nam czarny kot, lub gdy zobaczymy np. kruka. Dla nas jest to znak mówiący o tym by uważać na siebie w zbliżający się dniach.

Wiara w doniosłość znaków wróżebnych odgrywała ważną role w życiu publicznym i prywatnym w czasach klasycznych. Istniało w Rzymie nawet Kolegium wróżbitów, które przetrwało do IV wieku n.e.

Zadaniem członków Kolegium było prowadzenie wnikliwej obserwacji znaków wróżebnych powstających z przyczyn naturalnych, jak tez i celowo wywołanych sztucznymi metodami, oraz interpretowanie ich z punktu widzenia panujących okoliczności. 

Warto dokonać rozróżnienia miedzy wróżbami a wyroczniami. Wyrocznia to był miejsce, gdzie sam bóg- często Apollon albo Jowisz jako bóstwo najwyższe, udzielał odpowiedzi ustami swego kapłana lub sługi na kłopotliwe pytania swych wyznawców.

Natomiast znaki wróżebne czerpano ze zjawisk występujących w Naturze i w codziennym życiu, takich jak znaki pogodowe, loty ptaków czy głosy zwierząt.

Rzymscy kapłanie- ( haruspicjum) praktykowali wróżenie z wnętrzności zabitych zwierząt, szczególnie z wątroby. Podobno Etruskowie byli szczególnie biegli w interpretacji znaków wróżebnych tym sposobem. 

Wróżbici rzymscy dzielili znaku wróżebne na dwie klasy- znaki otrzymywane w odpowiedzi na konkretne pytanie, oraz zaobserwowane przypadkowo.

Było pięć rodzajów znaków przypadkowo zaobserwowanych. Te widziane na niebie, jak piorun, błyskawica, komety i tym podobne. Loty i głosy ptaków, głosy zwierząt, sposoby dziobania przez ptaki ziaren, oraz wszelkie przypadkowe lub niezwykłe zdarzenia. 

Oczywiście niedorzeczne jest jednak stwierdzenie, że posiada się zdolności wyciągania wniosków ze znaków, których się z rozmysłem poszukuje, nie zostawiając tym samym losowi żadnej swobody działanie.

Wiedza o znakach wróżebnych ma charakter empiryczny i jako taka jest całkowicie oparta na obserwowanych zjawisk, a nie można oczekiwać, że ich pojawienie się będzie podporządkowane określonym regułom.