Podstawą tych nauk jest zarówno księga pisma świętego, jak księgi znawcy natury Salomona. Sirach najmądrzejszy znawca obyczajów, uważał iż z oczu, twarzy można pozna kim dana osoba jest, i jaki ma charakter. Arystoteles uważał że nie ma żadnego przymiotu czy skłonności, który by nie zaznaczył się pewnym widocznym znakiem na ludzkim ciele. Dlatego po zewnętrznych oznakach poznawano najstraszniejszych bohaterów i wykrywano złe ich zamiary.

Rzymianie nie kupowali niewolnika, zanim nie odgadli z twarzy jego naturalnych właściwości. Pluton i Sokrates wybierali za uczniów tylko takich chłopców, powierzchowność których wskazywała, że są cnotliwi i zdolni do studiów.

Wiele uczonych pisało olbrzymie dzieła o nauce „ Fizjonognomiki ludzkiej”. Fizjognomika ludzka jest to umiejętność rozpoznawania każdej natury, skłonności i innych przypadkowych rzeczy, z pewnych znaków ludzkiego ciała.

Podstawą jej są znaki pojedyncze na ciele. Znaki na czole należą do Metoposkopii, na ręce do Chiromancji, obie tworzą tzw. Fizjognomikę.

Jej przedmiotem są zarówno naturalne, jak i inne rzeczy przypadkowe: jak temperament, zdrowie lub choroba.

Piękna posta człowieka jest dowodem zdrowia, witalności. W brzydkim ciele mieszka najczęściej brzydka dusza, choć bywa i odwrotnie. Skłonności naturalne jednak, objawiające się w zewnętrznej postaci człowieka, niejednokrotnie wychowaniem i pielęgnowaniem za lat młodych, mogą być zmienione. Mężczyzna pięknej postawy bywa umiarkowanie wrażliwy, stateczny i zdaje sobie sprawę z tego czego pragnie. Podobno piękne kobiety są niesłychanie wrażliwe, często niestateczne i łatwo ulegają szałowi miłości, gniewu, i nienawiści.

Z wysokości można niejednokrotnie odgadnąć charakter człowieka. Mały człowiek zazwyczaj jest widoczny i ma duże znaczenie w społeczeństwie. Człowiek wysokiej postawy bywa pewny siebie i jest spokojny. Zdobywa łatwo władzę nad innymi ludźmi.

Do pięknej figury należy również odpowiednia tusza. Mężczyźni średniego wzrostu obdarzeni odpowiednia tuszą i krótką szyją są zapalczywi, łatwo przystępni zarówno smutkowi jak radości. Ludzie wysmukło- wysokiej postawy, mający szyję cienką i chude policzki- są łagodni, stali.

Miękkie dość gęste i dość długie włosy są znakiem łagodności. Włosy kręcone są znakiem krętactwa. Włosy czarne i proste są oznaką melancholizmu i cholerycznego usposobienia. Jeśli włosy są grube mówi to o wielkiej zmysłowości. Włosy czerwone charakteryzują osoby złośliwe. Białe włosy mówią o braku wielkich uczuć.

Wielkie, gładkie czoło, na którym są niewielkie wypukłości i czoło jest szerokie i długie- wskazuje to na osobę nie za mądrą, która nie pojmuje wiele rzeczy. Krótkie, wklęsłe zaledwie znaczne czoło wskazuje mądrość i śmiałość.

Czoło mięsiste ze skórą prawie nieruchomą świadczy o obojętności i ospałości.

Czoło silnie wzniesione i równo uformowane mówi o cynizmie i ograniczoności.

Czoło gładkie , ze zmarszczkami nad osadą nosa oznacza- gniew i złośliwość.

Do czoła należą również brwi- bardzo cienkie, słabo zarysowane są oznaką słabości i lekkomyślności. Brwi łatwo ruchome i wzniesione oznaczają śmiałość i ducha przedsiębiorczości.

Wielkie usta oznaczają siłę i odwagę, nie mogą być jednak wystające, jak również dolna warga nie powinna zwisać, w przeciwnym bowiem razie oznaczają samochwalstwo i rozpustę. Podniesiona górna warga oznacza złość i gniew. Umiarkowanie duże usta, zwłaszcza jeżeli są ściągnięte i przylegają do zębów oznaczają- powagę, skromność i wstrzemięźliwość.

Małe- zaciśnięte wargi przy dużych ustach są oznaką chłodnego usposobienia.

Ogólnie twarz daje podstawę do wypowiedzenia wniosków o charakterze człowieka. Przyjazna, pogodna, o świeżej cerze twarz, w której na pierwszy rzut oka można wyczyta brak troski życiowej, należą do Sangwinika. Człowiek taki nie lubi wszystkiego, cokolwiek sprawia mu trudności.

Oblicze wychudłe o żółtej cerze, wyglądające poważnie należy do choleryka. Cholerycy rozpalają się łatwo uczuciowo, ma wiele planów których nie realizuje. Mimo tego często wysuwają się na pierwszy plan.

Grube pełne twarze o matowej cerze, oznaczają flegmatyczność. Nie mają oni siły woli