Samo słowo runa oznacza tajemnicę. Runy to magiczne i alfabetyczne znaki, z których korzystały narody Europy. Pierwsze zachowane do tej pory runiczne napisy pochodzą z III wieku n.e. jednakże pojedyncze znaki widoczne są już we wcześniejszym okresie. 

Z biegiem lat zmieniła się pisownia i znaczenie run. Przez długi czas służyły do celów magicznych i do wróżenia. Znaczenie liter alfabetu runy przyjęły dość późno. Pewne znaki zostały zmienione, inne dodane na wzór alfabetu łacińskiego. Pismo runiczne przeszło od Celtów do plemion germańskich, a potem do skandynawskich. Znawcy run byli magami, czarownikami i byli darzeni szacunkiem. 

Każda runa była łączona z konkretnym bóstwem, przedmiotem i zjawiskiem, Dzięki runom zaczęto tworzyć magiczne zaklęcia, które miały pomóc w codzienności plemiennej. 

Wraz z nadejściem chrześcijaństwa runy zostały uznane za diabelskie nasienie i szybko wyparte z użytku. Najmocniej jednak runy zachowały się w Islandii. Tam chrześcijaństwo dotarło dość późno, bo w X wieku. Dopiero pod koniec XIX wieku i na początku XX wieku w raz z odrodzeniem ezoteryki zainteresowano się dziedzictwem starożytności i runy znów stały się narzędziem pracy magów.

 Runy różnią się ilością nazw i kształtów. Podstawowy germański furtak składa się z 24 run.  Istnieją tez furtaki po 33 runy, i po 16 run. 

W staroskandynawskiej literaturze runy wiązano z osobą Odyna, który, b zdobyć kontrolę nad runami, wisiał przez 9 dni i nocy, przyczepiony do drzewa własną włócznią. Dopiero wtedy mógł dojrzeć runy i uchwycić je. 

W latach 1900-33 magiczne tłumaczenie przeznaczenia run wykorzystywali niemieccy okultyści. System runiczny Nowej Ery, wykorzystywany we wróżbiarstwie lub medytacji, obecnie ma głównie zastosowanie okultystyczne. 

Większość z odkrytych runicznych inskrypcji znajduje się w Szwecji. Zapisany w całości alfabet runiczny prawdopodobnie miał służyć ochronie przed demonami. Symbole te kryją w sobie moc i tajemnicę. Stanowią one rodzaj wiedzy tajemnej, która posiadają nieliczni wyspecjalizowani ludzie.