Niektóre bardzo znane osobowości traktowali swoje sny bardzo poważnie. Zaliczyć można do nich Hannibala, Juliusza Cezara, czy Hitlera.
W historii sny wyjaśniano na bardzo różne sposoby. Jeden z powodów, dla którego interpretacja snów przez ludy starożytne jest popularna po dziś dzień.
 
Grecy odczytywali sny, opierając się na interpretacji snów poprzednich, jeszcze starszych kultur, które wzbogacali o własne idee. Grecka interpretacja opierała się głównie na wykładni egipskiej.
 
Egipcjanie początkowo uważali, że sny są częścią nadprzyrodzonego świata. Były one wiadomościami od bogów, zsyłanymi ludziom w nocy jako ostrzeżenie lub zapowiedź powodzenia. Jako pierwsi zaczęli tworzyć senniki, zawierające senne symbole. To właśnie w Egipcie na poważnie zajęto się snami. Kiedy ktoś potrzebował pomocy w rozwiązywaniu problemów, układał się na spoczynek w świątyni wybranego boga, a kiedy następnego dnia się obudził, prosił kapłana o wyjaśnienie znaków jakie miał we śnie.
 
Najwięcej snów spisanych przez starożytnych Egipcjan dotyczyło ważnych osób i można je podzielić na trzy działy. W pierwszym typie snów bogowie przesyłali ostrzeżenia lub dawali rady. W drugich snach wymagali pewnych działań od śpiącego, a w trzecich dawali ludziom proroctwa.
 
Grecy nie traktowali snów poważnie do chwili opisania przez Homera w swojej Iliadzie sceny, w której przypomniano o proroczym śnie Zeusa. Grecy wierzyli, że sny zawierają w sobie wiadomość od bogów. Jedynymi osobami, które umiały zinterpretować sen byli wyszkoleni kapłani, podobnie jak w Egipcie.
Podobno pierwszym człowiekiem, który zinterpretował sny był Amfiktyon. Około V wieku p.n.e. grecki filozof Heraklit zasugerował, że sny to wytwór naszego umysłu, co trochę zmieniło postrzeganie snów.
W końcu Arystoteles ostatecznie stwierdził, że sny nie są wiadomościami od bogów.
Zaznaczył się jako filozof, który uważał, iż sny odzwierciedlają kondycję fizyczną śniącego.
Filozofowie owych czasów uważali, ze nie wszystkie sny są prorocze i dlatego trzeba nauczyć się odróżniać sny prorocze od fałszywych.
 
Rzymianie posiadali swój sennik, który był jednym z pierwszych. Autorem tego sennika był Artemidor ok. 150 r. p.n.e.
 
W Biblii sny zawierały w sobie pierwiastek nadprzyrodzony. W Starym Testamencie można było napotkać wiele relacji o niezwykłych snach. Wielu proroków i świętych uważało, że dar swój i posłannictwo otrzymali od Boga we śnie.
Inne religie także uznają wagę i rolę snów.
 
Złe czasy dla snów nastały w czasie zaistnienia protestantyzmu, kiedy to Marcin Luter, uważał, że sen jest dziełem szatana.
 
Na Bliskim Wschodzie tez wierzono w sny, szczególnie w Persji. Wierzono, że sny są prorocze i mogą być interpretowane jedynie przez osobę o czystym duchu, moralności.
 
Alchemicy uważali, że świat snów dzielił się na trzy części- biały, czarny i czerwony. Czarny świat przedstawiła zło, czerwony przedstawiał nowe życie, początek rzeczy, racjonalność, wzrost. Świat biały to świat nierealny, i zmienny.
 
Współcześnie jednym z najbardziej znanych filozofów był Zygmunt Freud. Uważał, że chociaż sny mogą być wyzwalane zewnętrznymi bodźcami, ich korzeniami jest spełnianie pragnień. Nasze sny są odzwierciedleniem naszych pragnień. Twierdził, że sny są przepustką do naszej nieświadomości. Nieświadomość ta składa się z infantylnych życzeń, intensywnych impulsów oraz silnej potrzeby miłości i seksu, nawet jeśli ich nie rozumiemy.
Freud uważał, że sny są rodzajem wentyla dla naszych emocji lub spełnienia podświadomych marzeń.
 
Gustaw Jung natomiast nie zgadzał się z nim co do teorii o erotycznej zawartości większości snów. Jung uważał, że sny przypominają nam o naszych marzeniach, co umożliwia zrozumienie sobie, czego skrycie pragniemy i dzięki czemu możemy je spełnić.
 
Dzisiaj większość psychologów zgadza się z teorią Junga, dzięki czemu interpretacja snów jest obecna i może być zastosowana w naszym codziennym życiu.