Ludziom był potrzebny ktoś lub coś by mogli przelać swoje lęki i cierpienia.
Z drugiej strony Kościół potrzebował wyjścia awaryjnego i w taki sposób wpadł na pomysł wymyślenia Szatana.
Powracający ze Wschodu Krzyżowcy zaczęli opowiadać o wierzeniach, z którymi się tam zetknęli, a polegających na postrzeganiu świata jako bitwy między dobrymi a złymi siłami. Opowiadali o perskich bóstwach ciemności przypominających rogatego człowieka.
Legendy o rogatym człowieku, wzięły swój początek od tradycyjnego wyobrażenia bożka Pana, symbolizującego męski element natury, a przedstawianego jako bóg o nogach kozła i głowie ozdobionej rogami.
Rogaty Bożek nie był negatywnym bóstwem. Najgorsze co można było o nim powiedzieć to to iż wywodził się z pogańskiego kultu płodności i sex. Zewnętrzny wizerunek tego bożka, przypominał perską postać złego bożka..
Kult Rogatego Bóstwa był popularny wśród średniowiecznej Europy.

Poganie przed chrześcijaństwem czcili bóstwo symbolizujące pierwiastek natury- Matkę Ziemię czy Boginię.
Kościół przełożył cechy owej bogini na Matkę Boską i liczne święte, gdyż wszystkie te postacie, zarówno pogańskie, jak i chrześcijańskie, reprezentowały te same cechy- jak macierzyństwo, ochronę, kształcenie itp.
Inaczej miała się sytuacja z męskim odpowiednikiem bóstwa. W czasach chrześcijaństwa był on zagrożeniem dla Kościoła. W ten sposób zbieg wydarzeń i idei doprowadził odo przemianowania Rogatego Bożka na Diabła, czyli Szatana.

Szatan był zjawiskiem średniowiecza, Rogaty Bożek istniał tysiące lat wcześniej, lecz idea Diabła, Lucyfera, Szatana była czymś nowym.

Patrząc pod katem badań Biblijnych, widać iż ani w Starym ani w Nowym Testamencie nie ma aluzji mówiącej o tym, jakoby Szatan miał posiadać jakaś szczególną moc.

Samo słowo Lucyfer oznacza- lśniący, dający światło. Słowo Szatan, oznacza – przeciwnik. Współczesne tłumaczenia Biblii ujawniają, że Lucyfer mógł być przydomkiem Izajasza, a Szatan ( Ha-Satan) w Starym Testamencie oznaczało określenie pozycji militarnej natury, niekoniecznie negatywne. W nowym Testamencie już słowo Szatan odnosi się do napominania Piotra przez Chrystusa i nazwaniem go ”Szatanem” W Nowym Testamencie słowo Szatan określano jako Księcia Światła, bądź władcę, który rządzi w powietrzu.

Ani w Starym, ani w Nowym Testamencie nie ma wzmianki o Szatanie, z rogami i kopytami. Można zatem stwierdzić ze postać Szatana jest kompilacją różnych średniowiecznych dogmatów.

Kult Szatana rozpoczął się w XIV wieku. Kościół stworzył wtedy oficjalną definicję satanizmu i zaczął określać tym mianem wszystkich czarowników, magów, i osoby zajmujące się poganizmem, czyli wcześniejszą religią.