W Rzymie odprawiano klątwy, głównie przeciwko politycznym rywalom. Ludzie sprawujący władzę bardzo się obawiali czarnoksiężników.

W historii Rzymu opisane są fakty dotyczące incydentu Germanika Cezara, adoptowanego syna cesarza Tyberiusza. W czasie podróży po Syrii, w 19 r.n.e., Germanik zachorował. Doszedł on do wniosku że został otruty przez Gnejusza Bizona, namiestnika tej prowincji. Przeszukał on swój pokój i uznał, że padł ofiarą czarnej magii. Znalazł w pokoju ludzkie szczątki, ołowiane tabliczki ze swoim imieniem i przekleństwami oraz krwawe popioły. Niestety było już za późno Germanik zmarł.  

Grecy i Rzymianie wierzyli, że za pomocą przekleństw mogą zaszkodzić swym wrogom. Klątwy te zapisywali na ołowianych tabliczkach, które zakopywali w ziemi lub wrzucali do studni, aby przekazać je bogom świata podziemnego, którzy spełniali klątwy.

Bardzo często odprawiano magię miłosną. Greckie i rzymskie kobiety używały magicznego koła o nazwie iunx, od niego które współczesne języki wywodzą określenie fatum. Naciągając pętlę z nici, na którą nawleczone było koło, kobieta wprawiała je w ruch obrotowy, co miało przyciągnąć do siebie ukochanego. 

Egipski „papirus magiczny” z I wieku n.e., okresu rzymskiej okupacji mówi wiele o czarach. Oparty jest on na podręcznikach zawodowych magów. Przywoływał greckie, rzymskie, egipskie i żydowskie bóstwa. Omawiał wróżbiarstwo, astrologię, medycynę oraz czary miłosne i klątwy.

Podczas rzucania jednego z miłosnych zaklęć dla mężczyzn, czarnoksiężnik robił z wosku lub gliny figurki mężczyzny i kobiety. Następnie wbijał do figurki kobiety 13 igieł i wiązał oba posążki 365 węzłami. Na końcu doczepiano do nich ołowianą tabliczkę z zaklęciem przyzywającym podziemne bóstwa, a wreszcie palono wszystko o zachodzie słońca obok świeżego grobu. 

W III wieku n.e filozofowie włoscy rozwinęli tzw. „wysoką magię” – teurgię. Przypominała ona bardzo religię, a polegała na przyciągnięciu duchów do świata żywych by odpowiedziały na zadane pytania. 

Inny przykład mówiący o czarnej magii wywodzi się z historii starożytnych Chin. Cesarz Wu który piastował urząd zachorował. Nabrał on przekonania, ze ktoś stosuje przeciwko niemu czarną magię. Kazał więc przeprowadzić swojemu dworzaninowi śledztwo. Zaczęto wtedy oskarżać ludzi, iż przy pomocy szamanów ożywiają drewniane figurki swoimi duszami.

Dworzanin stwierdził, że w mieście uprawiany jest bardzo obrzydliwy tym magii –„ku”. Polegała ona na tym, że kilka jadowitych stworzeń, wkładano razem do dzbana, który następnie zakopywano. Po roku odkopywano dzban, w którym zazwyczaj pozostawało jedno zwierze, które było w stanie przetrwać jady i mogło dokonywać czarnej magii na ofierze. 

W średniowieczu Kościół katolicki nie uznawał żadnych wróżb ani przepowiedni, tym bardziej czarów. Szczególną uwagę poświęcał Kościół Nekromancji. Nie uznawano by żywi mogli przywoływać ich we własnych celach. 

Tak wyglądała czarna magia w przeszłości. Obecnie istnieją grupy ,stowarzyszenia, i Czarnoksiężnicy którzy tworzą własną czarną Magię. Tylko nieliczni maj a wstęp do znajomości Magii Wysokiej