Runy to system magiczny ale także i mantyczny. Można przy ich pomocy również wróżyć, jednakże najważniejsza ich zaleta to prawie idealne przystosowanie do wykonywania różnorodnych magicznych operacji, poczynając od dobrania ezoterycznego imienia, a kończąc na przygotowaniu talizmanów ochronnych i przynoszących szczęście napisów.

Mogą służyć do medytacji, uzdrawiania i zmieniania biegu wydarzeń. Przewidywać przyszłość z run jest trudniej niż z kart Tarota, ponieważ zamiast rysunku bogatego w symbolikę i wywołujące go od razu ciąg skojarzeń mamy do czynienia z czystym symbolem, którego sens wcale nie jest tak oczywisty. 

BY nauczyć się korzystać z run ważne jest by założyć dziennik, w którym będzie się spisywało przemyślenia, powoli rozumiało znaki runiczne. Można tam zapisywać rytuały, zaklęcia te które znajdziemy w materiałach oraz te stworzone przez nas, gdy już pojmiemy na czym polega runologia. 

Runy jako system, ma znacznie starsze podstawy, niż wszystkie współczesne talie Tarota i pracują z energiami, które mogą stać się niebezpieczne dla współczesnego człowieka. Do run należy odnosić się z szacunkiem i wyczuciem, gdyż można sobie samemu zaszkodzić, gdy się jest nieuważnym.

Poważna praca z runami wymaga przestrzegania pewnych reguł. Rytuał wprowadzający, inwokacja, konfiguracja przestrzeni, rozłożenie atrybutów, medytacja i dopiero potem przystępujemy do wykonania potrzebnej operacji, za po jej wykonaniu nie zapomnieć należy do wykonania potrzebnej operacji, zaś po jej wykonaniu nie zapominać należy o podziękowaniu, zamknięciu przestrzeni i schowania atrybutów.

Największa sprawą w pracy runologia jest praktyka. Warto wypracować swój system, by w przyszłości móc pomóc innym. 

Samo słowo Runa oznacza tajemnicę, łącząc się z najstarszym indogermańskim korzeniem „ chować, ukrywać”. Runy to magiczne i alfabetyczne znaki, z których korzystały narody Europy od wybrzeża Morza Czarnego aż pod daleką Grenlandię. Runy kuto w kamieniu lub wycinano w drewnie, ozdabiano nimi broń, naczynia, różnorodne przedmioty, zapisywano przy ich pomocy zaklęcia nad drzwiami wejściowymi do domu. 

Z biegiem lat zmieniła się pisownia i znaczenie run. Przez długi czas służyły one tylko do celów magicznych i do wróżenia. Znaczenie liter alfabetu runy przyjęły relatywnie późno, po wkroczeniu Celtów do Italii w IV wieku p.n.e. Pewne znaki zostały wtedy zmienione, inne dodane na wzór alfabetu łacińskiego lub nawet na podobieństwo pisma Etrusków. Pismo runiczne od Celtów przeszło do germańskich, germańskich potem i do skandynawskich plemion. Znawcy run byli magami i uzdrowicielami, nosili specjalne stroje, uczyli adeptów magii i cieszyli się wielkim szacunkiem i uznaniem. 

Każda runa była łączona z konkretnym bóstwem, przedmiotem czy zjawiskiem oraz miała własne imię. Wraz z nadejściem chrześcijaństwa, alfabety runiczne zostały uznane za pogańskie i szybko wyparte z użytku. O magii run zapomniano przez dalsze 5 tysięcy lat. Zasady pogańskie i wszelkie formy magii i wierzeń, były niszczone przez Kościół Chrześcijański. Dopiero pod koniec XIX i na początku XX wieku wraz z wielkim odrodzeniem ezoteryki, runy wróciły powoli do życia.

W odróżnieniu od kart Tarota i wielu innych symbolicznych systemów wróżebnych runa ni jest obrazkiem ani nie zawiera treści. Jest symbolem, tak jak heksagram I ching, od którego droga do ukrytej za nim istoty jest trudna.