Wróżby - Magia widziana oczami wielkich adeptów
 

Według wielkiego adepta Magii –Agrypy, wiele zdoła zdziałać nasz duch przez wiarę, przez ufność i wytężoną uwagę.
Paracelsus, uważał iż działanie woli jest ważnym punktem w lecznictwie, dodając, że zawsze duch silniejszy zwycięży słabszego, pierwszym zatem warunkiem działania magicznego jest wzmocnienie woli. Jeśli nosi się w sobie nienawiść do kogoś, to ta nienawiść może się zrealizować w jakimś ciele.
 

Okultysta XVII wieku Van Helmont uważa” że jeżeli zdolność działania wolą oraz możliwość poruszania nią przedmiotów odległych należy uważać za dar przyrodzony człowiekowi i od Boga pochodzący, to wiara, iż Szatan może coś poruszyć, zmieniać lub unosić, jest nierozsądna. Nie będzie dobrym egzorcystą ten, kto nie umie wzbudzić siły magicznej swego ducha. Ta siła naturalna, a działająca na odległość, spoczywa uśpiona i oczekuje obudzenia we wnętrzu człowieka „ (J.Świtkowski, cit)

Okultyzm hebrajski stwierdzał że jeden człowiek potrafi czarować i wszystko mu się udaje, a drugi to samo, ale bez jakiegokolwiek skutku, gdyż do takich działań człowiek musi być predysponowany.
 

Władza ta nie jest dana każdemu, lecz tylko tym, u których wyobraźnia i siła myśli jest niezwykle potężna. Każdy człowiek posiada tą energię, ale napięcie jej bywa rożne u różnych ludzi i zmienia się zależnie od ćwiczeń, stanu duchowego.

Cudotwórcza jest w nas tylko myśl, która jest najwyższa nasza silą duchową.

Według Agrypy w sposób naturalnym, człowiek może bardzo szybko przesyłać drugiemu swe myśli, choćby był od niego oddalony nawet o kilkaset kilometrów. Paracelsus też zaznajomił się z telepatią. Dawni magowie znali się na zjawiskach paranormalnych takich jak pismo automatyczne, czyli przeniesienie myśli człowieka na papier poprzez ciało astralne w ciele innego człowieka.

Dla magów była oczywista zwodniczość i kłamliwość duchów, które chciały pomagać w działaniach magicznych. Duchy milczą wtedy gdy chodzi o prawdę. Dlatego też wszystkie sztuki magiczne, pochodzące od nich zwodzą nas.

Wszyscy ci badacze pochodzili z kół świeckich jak i z duchowych. Erazm z Rotterdamu, Agrypa von Nettesheim, byli uczonymi teologami. Współpracowali w kierunku badań okultystycznych także z jezuitami.