Istnieje różnica miedzy czarownikami a czarnoksiężnikami. Czarownik o ten który pomaga ludziom a czarnoksiężnik interesuje się jedynie własną siłą i zniszczeniem. Szamani zaczęli funkcjonować około 25 tysięcy lat temu i nadal można ich spotkać w Azji, Afryce czy na Arktyce.

Aby ktoś mógł być szamanem nie wystarczyło przejść przez cierpienie, przez okres inicjacji. Zanim to nastąpi, kandydat musi wykazać, iż jest gotowy poddania się takiej próbie. Zazwyczaj moc przejmowało się dziedzicznie. Wówczas oczekiwano, że syn szamana kiedyś też stanie się szamanem i przejdzie inicjację. Można tez inaczej określić potencjalnego kandydata na ten urząd. Przykładów jest kilka, np. gdy ktoś zostanie rażony piorunem, gdy ktoś wykaże dziwne zachowanie i zacznie mieć wizję itp.
W szamaniźmie jest dużo przyrządów magicznych, które służą do przywoływania pewnych energii i nie tylko. 

Na Syberii i w Laponii szamani podczas wywoływania swoich wizji, uderzają w kolorowe rzeźbione bębny. Bębny były używane do przepowiadania przyszłości. Szamani kładli na nich blaszane kółka. Następnie uderzali pałączkami w bębny i na podstawie drżenia kółek, przepowiadali przyszłość.

Aż do XVIII wieku w Laponii używano bębnów do przepowiadania przyszłości.

Często zdarzało się, że chciano zdemaskować szamanów. Niektórzy uważają do dziś, ze są obłąkani i że sami siebie oszukują wierząc, że potrafią rozmawiać z duchami i przepowiadać przyszłość. 

Bez względu na to, czy są oni szaleńcami czy nie, szamani są powszechnie uważani za mistrzów we wprowadzaniu siebie oraz swoich wyznawców w stan ekstazy. Są to najmądrzejsze osobowości w danym plemieniu. 

W Sudanie szaman nie jest osobą obłąkaną, czy zachowującą się dziwnie. Jest normalny tak jak i resztą plemienia. Wielu badaczy będących w Sudanie zauważyło, że szaman nie ma nerwowych zachowań, jest spokojny, opanowany, i wiedzie normalne życie tyle że jest przewodnikiem plemiennym.

Oprócz Szamanizmu istnieje jeszcze wiele innych metod wróżbiarskich. Jedną z najstarszych metod przepowiadania przyszłości jest wróżenie z piasku.

Indianie Navaho używają w tym celu kolorowego piasku. Wykonują oni na piasku malowidła wierząc, iż ich wódz, Grzmiący Ptak, został zesłany do nich z nieba specjalnie by nauczyć ich wykonywania i dobrej interpretacji piaskowych obrazów.

Plemienni mędrcy wykonują na ziemi wzory przepuszczając piasek między palcami. Obrazy te interpretują tylko szamani. Znaki te należy zamazać przed zachodem Słońca. 

Inna metodą wróżbiarską jest wróżenie z kości. Kości podobno wynaleziono w Grecji w 1244 roku p.n.e a ich twórcą był niejaki Palamades. 

Istnieją jednak dowody, że istniały one już dużo wcześniej w starożytnym Egipcie. Wróżenie z kości miało określone zasady. Jeśli kości wypadły [poza zaznaczony okrąg, to zwiastowało to kłótnie, Jeśli spadły na podłogę należy spodziewać się oziębłych stosunków pomiędzy partnerami.  Inni patrzyli na to jaką ilość oczek wyrzucą, i liczba ta dawała odpowiedź na zadane wcześniej pytanie. 

Inną ciekawą metodą wróżenia jest piromancja, czyli odczytywanie obrazów z płomieni. Spalające się węgle wytwarzające różnorodne i zmieniające się obrazy. Postrzegane jednak są odmiennie przez każdego człowieka. Gdy ogień jest wysoki, należy usiąść w pobliżu ognia i wpatrywać się w płomienie przez kilka minut. Gdy z ogniska w stronę tej osoby, wyleciałby np. kamyczek, oznaczałoby to rok dla niego pomyślny. 

Język płomieni jest nieomal identyczny z językiem herbacianych fusów. wiele zależy tutaj od subiektywnej interpretacji każdego z nas.

Wykorzystując swoją intuicję i wyobraźnię może dokonać interpretacji dostrzeżonych przez siebie. 

Inną metodą wróżbiarską, jest sztuka wróżenia z herbacianych fusów. Fusy tworzą kształty przywodzące na myśl węże, ptaki i inne zwierzęta.

Wąż np. oznacza zło, ptak, wiadomości itd. 

Wróżono także z lustra. Tak zwana Magia lustrzana byłą od wieków. Mędrcy i prorocy uważali, że sen o własnym odbiciu w wodzie czy szkle zwiastuje śmierć. Nie należało przeglądać się w jeziorze, gdyż duchy wody mogły wciągnąć dusze człowieka w głębinę. 

Mimo tego wiele osób zaczęło przepowiadać przyszłość z wody. Metoda ta zwana jest Hydromancją. Jeśli obraz w wodzie był czysty i nie ulegał zmianie, był to znak nadejścia pogodnych i radosnych dni. Jeśli odbicie miał załamania zapowiadało kłopoty.

Lista metod, którymi ludzie starali się poznać przyszłość jest ogromna. Na całym świecie, przez wieli, ludzie przepowiadali przyszłość na podstawie belomancji ( strzały), Ornitomancję ( lot ptaków), rzucania losów, kleromancja ( ciągnięcia losów), keromancji ( lania wosku) i wiele innych.