W samej tylko europie jest znanych ponad 130 sposobów przepowiadania przyszłości.

Poszukiwanie korzeni wróżbiarstwa jest dość ciężką sprawą, gdyż tkwią one w mrokach prehistorii, o której niewiele wiemy. Najstarsze źródła prowadza do Mezopotamii gdzie ok. 2600 p.n.e., wróżbici z Mezopotamii stworzyli poprzez obserwację wątrób zabitych zwierząt ofiarnych zbiór przepowiedni.

Kilka wieków później, w czasach dynastii Hammurabich sporządzono dla celów wróżbiarskich model wątroby z gliny.

Model ten był opisany starobabilońskim pismem. Jest to jak dotąd jedno z najstarszych znanych nam świadectw istnienia tajemnej nauki zajmującej się odkrywaniem przyszłych wydarzeń.

Sumerowie i Babilończycy byli pierwszymi, którzy wróżenie ujęli w ramach instytucji państwowej. Powstała tam kasta Chaldejczyków, którzy zajmowali się wyłącznie przepowiadaniem przyszłych wydarzeń dla celów publicznych i politycznych. W Babilonie przepowiadano również przyszłość na podstawie lotu ptaków, zjawisk atmosferycznych, wyglądu kamieni, wróżono z roślin, czy przypadkowych zdarzeń.  Przypisywali oni też wróżbiarskie znaczenie snom. Chaldejczycy stworzyli postawy ezoteryki europejskiej.

Z czasem zaczęto dzielić rodzaje sztuki wróżbiarskiej. 100 lat p.n.e rzymski uczony Varro usystematyzował wróżbiarstw2o i podzielił je na 4 grupy wg żywiołów.

Piromancja, - wróżenie z ognia

Hydromancją- wróżenie z wody

Aeromancja- wróżenie z powietrza

Geomancja- wróżenie z Ziemi.

Dzielono też przepowiadanie przyszłości na amatorskie i fachowe. Obecnie Wróżbiarstwo jest określane jako mało znaczące, które nie ma nic wspólnego z prawdziwą sztuką dywinacką.

Sztuka przepowiadania cieszyła się wtedy większym powodzeniem niż w obecnych czasach. W dawnych czasach wróżbita, kapłan czy szaman, był doradcą zarówno ludzi prostych jak i władców.

W starożytnym Rzymie badanie przyszłości należało do obowiązków, powinności państwa. Zajmowali się tym augurowie, którzy byli urzędnikami państwowymi. Praktykowali oni wróżenie z wnętrzności zwierząt ofiarnych, ofiarnych lotu ptaków oraz obserwacji błyskawic.

W późnym antyku, gdy Kościół chrześcijański zaczął panować nad życiem religijnym i świeckim, wróżbiarstwo było mocno zwalczane. Jedynie astrologia utrzymała swoją pozycję. Mimo tego wróżbiarstwo dalej istniało ale już w podziemiach i nie na oczach wszystkich.

W późnym średniowieczu świat chrześcijański zetknął się z islamem. Było czas odradzania się wróżbiarstwa i magii w Europie. Władcy znów zaczęli cenić sobie wróżbitów, alchemików, czarnoksiężników.

Trzecim okresem rozkwitu wróżbiarstwa by ł wiek XVIII i XIX. W tedy nastąpił przełom. Zaczęto sięgać do starych ksiąg i wskrzeszono wiele systemów wróżebnych jak chociażby Runy.