Trzy razy przebiegała fala życia w swoim obiegu pierścień planet, wędrując od jednej do drugiej: powstał świat minerałów, roślin i zwierząt, lecz ewolucja form nie osiągnęła jeszcze tego stopnia doskonałości, aby mogły służyć za zewnętrzną powłokę boskiej istoty”

„Święci bogowie mówią przeto – Te organizmy nie nadają się dla nas, one musza się rozwinąć. One wahały się wstąpić w cienie materialne ciała, które stały znacznie niżej od nich”
Wg Bławatskiej Ziemia odbywała następującą drogę rozwoju. Podczas pierwszych 3 obiegów kształtuje się i zagęszcza, podczas 4, w którym się znajdujemy – ustala się i twardnieje, a podczas następnych trzech uduchowi się, stając się bardziej eteryczna.

Podczas czwartego obiegu otrzymał człowiek kształt, który dziś posiada. Kształty te mogą być różne, ale istota ta sama.

Ciało musi osiągnąć określony stopień udoskonalenia, jeśli ma służyć duchowemu człowiekowi za narzędzie.

Kształt człowieka ma swój początek w świecie zwierzęcym.
 

Obecnie znajdujemy się w drugiej połowie 4 obiegu. W następnych trzech obiegach ludzkości będzie się stawała bardziej duchowa, aż będzie się składała z istot podobnych bogom, zdolnych połączyć się z bóstwem.
 

Każdy obieg wywołuje w człowieku intelektualne, psychiczne, moralne a także fizyczne właściwości, ponieważ każda planeta udziela swoim mieszkańcom swoich charakterystycznych właściwości.
 

Człowiek jest bowiem dziełem tych planet. Obieg trwa ok. 308.448.000 lat/ Podczas gdy fala bytu jest na pewnej planecie czynna, ujawnia się świat zjawisk , właściwych określonej planecie.
 

W czasie trwania jednego obiegu powstaje i ginie siedem gatunków, ras. Gdy planeta i jej mieszkańcy ukończą rozwój w czasie jednego obiegu, nastaje stan spoczynku ( pralaya), który trwa tak długo, jak okres czynności.
 

Pokończeniu prayala, wędruje fala bytu na następną planetę. Z końcem 7 obiegu planeta umiera, a z nią razem rozwiewają się wszystkie na niej bytujące formy życia.

Następuje wtedy wielka prayala.

Wielki cykl stworzenia obejmuje 7 manvantara , czyli obiegów i tyleż małych pralaya. W czasie każdego obiegu rozwija się jedna cecha, jedna z siedmiu zasad. Tak jak w życiu naszym istnieje dzień, i no, życie i odpoczynek tak samo jest w naszym wszechświecie.
Ludzkość jako całośc ma na końcu każdego obiegu swój stan spoczynku ( pralaya), tak jak pojedynczy człowiek osiąga po życiu na ziemi swój świat niebieski ( devachan).

Gdy u kresu obiegu 7 rasa osiągnie koniec swego rozwoju, ziemia ginie i odradza się dopiero, gdy ludzkość budzi się do nowego życia.

Nasz system słoneczny podobno jest bardzo małym światem w wielkim morzu systemów słonecznych. Ludzkość osiągnie swój najwyższy punkt z końcem 7 obiegu. Dusza wtedy uwolni się od ponownego ucieleśnienia, gdy połączy się w jedno z najwyższym bóstwem.

na podst. Ziemia i człowiek, B. Wiedenmann, Lwów 1905